Καλώς τα @@ μας, τα δυό

Διαδίκτυο. Τί υπέροχη, μαλακισμένη ανακάλυψη. Κολλάς, όταν το 'χεις. Κι όταν δεν το 'χεις, φχαριστιέσαι τον αναλογικό κόσμο. Και φχαριστιέσαι ταυτόχρονα και το πουλί. Όπου πουλί βάλε τσι δουλειές της καθημερινότητας. Γιατί το άλλο είναι στην πρωτεύουσα. Είπαμε δεν φτάνει κι ως εδώ η μαλαπέρδα μας.
Τώρα δε που πλησιάζω την κρίσιμη ηλικία των 27 (παπάρια μέντολες, αλλά ας πω κανά κλισέ) είπα να κάνω μια διαδικτυακή πλαστική επέμβαση. Όχι τίποτις άλλο, αλλά να αποφύγω την κανονική που την χρειάζομαι στάνταρε.
Πολύ σεμπλόν μέρες, που λες, πέρασα χωρίς ιντερνέτι. Έφαγα μια χυλόπιτα 'ξηγημένη, βαρβιτουρική, πορνοδιαστροφική, την χώνεψα, την ρεύτηκα, την έχεσα, πέταξα και τα βρακιά μου και στάνιαρα. Μετά συνέχισα το εργασιακό πουλί. Σερβιτοριλίκι - μπαργουμανιλίκι καλά. Δίσκο έχω να ρίξω σε άνθρωπο πολλές μέρες, φτου να μη με ματιάσω. Το ιδιαίτερο επίσης καλά, αλλά μάλλον θα χειροδικήσω στη μάνα του παιδιού, καθ' ότι δεν γουστάρω πατροναρίσματα. Προτιμώ να τα πρήζω εγώ στους άλλους. Εκτός αυτών, λέω να σουβλίσω τον αφεδρώνα ενός ιστορικού που μας ήρθε στην Υπηρεσία, ο οποίος καλό παιδί, δε λέω, αλλά πολύ μπλα μπλα, μωρ΄αδερφάκι μου. Νόμιζα ότι δεν υπάρχουν χειρότερα από εμέ. Αμ δε. Σκασμό δε βάζει. Έχω διάφορες σαδιστικές φαντασιώσεις ότι του καρφώνω το ποντίκι στο λάρυγγα, του βάζω μικρές ψηφίδες στα μάτια και μετά τις ζουμπάω, τον θάβω σε οθωμανικά πεθαμενατζίδικα της περιοχής, αφού του κάνω οθωμανικό με καουτσουκένιο πέοντα και άλλα πολλά.
Τί καινούριο; Α, Δευτέρα κάνω πάρτυ στο σπίτι. Αν έρθετε θα είστε μόνοι σας, γιατί εγώ θα δουλεύω. Πλύντε κανά πιάτο, φτιάξτε κανά μεζεδάκι σεμπλονάτο, λίγο ξετρίχιασμα στα σιφόνια κι έρχομαι.
Μπουχαχα.
Και χάξινος.




Υ.Γ.: Λέω να αρχίσω φλαμανδικά. Όχι;