Πού είχαμε μείνει; Α, μάλιστα... κάτσε να βρω αυτόν τον τύπο τον Ειρμό, γιατί δεν τα πάμε καλά τελευταία.
Vierundzwanzigste Ιουλίου (θωθτόόόθ) μαμήθηκε άσχημα κι ασάλιωτα η μανούλα του Μέρφυ (ο οποίος ηχητικά μου σκάει σε Marfin Bank, άσχετο), καθ' ότι απωλέσθησαν (σωστά το 'γραψα, σιωπή) οι μισές διαφάνεις του ppt για την παρουσίαση της διπλωματικής, για την οποία μου είχε πάει εδώ κι 1,5 μήνα το σκατό στην κάλτσα και το μν στο βλέφαρο. Βαράω μια τριαξονική φρίκη, τηλεφωνάκι στον επιβλέποντα, μέσες άκρες μου έλεγε ό,τι κι ο Εθνικός Σταρ στο "Χαλάρωσε", τα παίρνω κρανίο και με κάτι άλλα θεματάκια, και σκάω το λοιπόν στην παρουσίαση με την κυλότα στο σβέρκο από τα νεύρα.
Πρώτη ακυρίλα, καθηγήτρια θεωρητικούρας κάποιας τυχαίας μορφής τέχνης με μπλαζέ υφάκι και φωνή-πνίγω-το-καναρίνι-του-γείτονα στα 1000 ΜegaWatt έχει απλώσει επάνω σε καρέκλα, στο 1m από εμέ, πεδιλάκι βρωμερό και τρισάθλιο με εξίσου τρισκατάρατο πάτο (θα 'χε σκουπίσει ό,τι σκατό και φλέμα υπήρχε στους δρόμους της Μυτιλήνης). Τη γαμάς ή δεν τη γαμάς, κε Πρόεδρε;
Δεύτερη ακυρίλα, έχει τελειώσει η παρουσίαση κι αγάμητο τυπάκι τεχνολογικής κατεύθυνσης με γυαλί από πάτο μπύρας σκάει ερώτηση "Η διπλωματική σας περιλαμβάνει και πρόταση εφαρμογής;" Όχι, ρε μαλάκα ολικής, το έβαλα στον τίτλο και στις μισές διαφάνειες για μόστρα, για τα μάτια του κόσμου και το κώλο το δικό σου, παπάρα της html, σταδγιάλα.
Έρχεται και το προηγούμενο ΣΚ, πάμε με τα συμφοιτητοσούργελα Ερεσσό, λιώνουμε Parasol, ρίχνουμε και κανά τσουναμικό μπανάκι (Κούλα, μ' ακούς; Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος...), πνίγεται ο μισός κοσμάκης, τρώμε στου Ταβάρ', μουτζώνουμε ανηλεώς το πλοίο "Θεότυφλος", μετά ρευόμαστε αλύπητα.
Τι ξέχασα; Α, Σάββατο είχα φαεινή ιδέα να κάνω "ρόδα", πάνω στην άμμο, εγώ και τα αποστεωμένα κοριτσάκια στους Ολυμπιακούς, μόνο που είμαι 57 κιλά (καλέ, αλήθεια, τόσο είμαι) και το βράδυ βογγούσα σαν τη Γκόλφω, καθώς ο τένοντας του δεξιού χεριού είχε πάει στον αγύριστο (ουχί από την πολλή μαλακία, το σημειώνω αυτό...). Οπότες, το πρωί, πάμε Κέντρο Υγείας, σκάει μανίτσα Ντόκτορ με βλέμμα σαδιστικό, μου χώνει μια Κωλάτεραλ ενεσούλα, η μια από τις φίλες-συνοδούς φαρδοξαπλώνεται στις καρέκλες από ζαλάδα και λιποθυμιά, ξερνάει η κακομοίρα αλά ΒΠ (όχι ΜΠΛΟΥΟΥΟΥΟΥΑΑΑΑ, σαν τους υπολοίπους δλδ, αλλά πιο ντελικάτα, κάπως "μπλέα-μπλέα"), της χώνει κι αυτινής μια ξηγημένη ενεσούλα και άντε παλι πίσω Ερεσό, όπου το απόγευμα έτερος φίλος τσιμπιέται σε κατάδυση από τσούχτρα στο άνω χείλος και μας ενημερώνει ότι τα χείλη του πλέον έχουν πρηστεί ωσάν του Φλωρινιώτη. Αυτά περί φτυσίματος από ανώτερες δυνάμεις.
Ε, μετά... Κωλοχανείο.
Μμμμναι...
Σε άλλη ανάρτηση τα επόμενα τερτίπια.
