Δεν μας τα λένε καλά.... ...

'Αχτι το 'χω από καιρό, ακριβό μου blog, να γράψω περί γκαντεμιάς.
Κάποτε ούτε καν πίστευα σε κάτι τέτοιες ασυναρτησίες. Ούτε καν στο μάτι. Για το τελευταίο αναθεώρησα όταν γεννήθηκε η αδερφή μου. Υπήρξαν φάσεις που το ξεμάτιασμα έπεφτε σύννεφο στο μωρό, άμα γυρνούσε από καμιά επίσκεψη. Για το πρώτο, την γκαντεμιά, ενέδωσα πριν κάποια χρόνια και αναθεώρησα τον τελευταίο. Αναθεώρησα, δηλαδή, το πιστεύω μ ο υ ότι σε δεδομένες χρονικές στιγμές, ιδίως αυτές που εμπλέκουν το ανδρικό φύλο, υπήρξα γρουσούζα...

'Ακου τώρα, μονάκριβό μου blog, πως κάποιες φορές ενοχοποιούμε τον εαυτό μας λόγω συγκεκριμένων πεποιθήσεων κάποιων ατόμων. Αυτά δε τα άτομα, καλλιέργησαν την πεποίθησή τους υπακούοντας εντολές εξ άνωθεν... Και η προληπτικότητα των τελευταίων υιοθετήθηκε άβουλα από τους κατωτέρους, παρακάμπτοντας αυτά τα ποταπά, ηλίθια, κυνικά συναισθήματα... να δεις πως τα έλεγαν... την αγάπη και το σεβασμό; ("ο-χο-χο", γέλιο Σταυρίδη). Ο λόγος λοιπόν περί της γυναικείας γκαντεμιάς στο ποδόσφαιρο.

Ως γνωστόν, μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού, έχει μια σχέση πάθους με το άθλημα. Υπάρχουν εννοείται και γυναίκες, που τραβάνε τα τσιτσία τους σε απανωτά γκολάκια της ομάδας τους και πολύ τις χαίρομαι και μπράβο και δωσ' τα όλα μωρή άρρωστη και εύγε κ.ο.κ.
Τις νιώθω, μάλιστα, απόλυτα...

Ούσα νεαρά και μαζί με άλλα 3-4 κορίτσια, για 4 χρόνια από Μάη ως Οκτώβρη τριγυρνούσαμε στην Πανεπιστημιούπολη μαζί με ένα τσούρμο αγόρια και παίζαμε άμυνα, τέρμα, επίθεση, μετά πολλαπλών μελανιών, γδαρσιμάτων και τραμπουκισμών, ενίοτε. Ως εκ τούτου, η καφρίλα της γράφουσας γαλουχήθηκε από μικρή ηλικία, όπως και το στυλάκι "τί κοιτάς ρε γαμιόλη μη σου χώσω τη μπάλα στο κώλο, γαμώ το φελέκι σου μέσα;". Υπόψιν, ότι οι επευφημίες προς εμάς τα κοριτσόπουλα (επικροτούμενος φαλλοκρατισμός) ήταν πιο ενθουσιώδεις, λόγω φύλου, αν τυχόν βαράγαμε κανά εξαίσιο γκολάκι, ή στέλναμε τρελή πάσα στα πόδια του επιθετικού από τη σέντρα κιόλας ή εφαρμόζαμε στο τέρμα plongon αριστερά/δεξιά, με όλο το σώμα να σκάει στο χαλικο-τσιμέντο και το χέρι να γίνεται φλαμπέ. Ωραία ματωμένα χρόνια.
Μακρυγόρησα, όμως, περιγράφοντας τις ένδοξες στιγμές μου στα παγκόσμια ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Η γυνή, λοιπόν, για κάποιους "φανατικούς οπαδούς της στρογγυλής θεάς", είναι γρουσούζα, στα γήπεδα κι εκτός (έχω αρχίσει να φορτώνω εν τω μεταξύ και φοβάμαι ότι απ' τα νεύρα θα ρουφηχτεί το blog από το καλώδιο της σύνδεσης και θα μου μπει στον κώ-ο). Εκεί που δεν το περιμένεις, αρχίζει υπογείως να καλλιεργείται το κοσμητικό επίθετο...
Λες... μπα... έτυχε, μωρέ... θα περάσει... στεναχωρήθηκε... εκνευρίστηκε... το κάνεις γαργάρα και προχωράς...

Μια γαργάρα... δύο γαργάρες... τρεις... στο τέλος πνίγεσαι από τις στοματικές πλύσεις, γαμώ τα λίστερίν μου μέσα. Ψυλλιάζεσαι τη δουλειά, αρχίζεις και αποφεύγεις συνάξεις ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος, παρ' ότι γουστάρεις τρελά ποδοσφαιριλίκι, κάνεις την καρδιά σου πέτρα, το σκατό σου παξιμάδι, τη χαζόφατσά σου μπούρκα, και γενικά μούγγα στη στρούγκα (όπου στρούγκα = στάνι, μαντρί...). Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται σε ποδοσφαιρικό αγώνα (Ολ-ΑΕΚ, πέντε δοκάρια, ΟΑΚΑ), όπου κοντέψανε κάποιοι να πάθουν εγκεφαλικό από την κακοτυχία (δεν έφταιγε η ομάδα, αλλά εγώ προφανώς) και για να σωθούν από την γκαντεμιά, αλλάξανε θέση, μακρυά απο εμέ (νομίζω ότι μόλις μπήκε το blog στον κώ-ο μου...). Από τότε: η πλήρης ενοχοποιήση... Αυτοσταμπαρίστηκα κιόλας, η ηλίθια (ιδιομουντζωματισμός).

Έλα όμως που περάσαν τα χρόνια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και γύρισε ο τροχός.
Εμφανίστηκαν δύο καλά παιδάκια προ μηνών, ΑΕΚάκια κι αυτοί, φιλαράκια πλέον, ποδοσφαιρόφιλοι μετά μανίας, αλλά καλοπροαίρετοι... Κι άρχισε πάλι να επαναλειτουργεί το προαίσθημα του "σήμερα θα τους σκίσουμε, μαλάκα" ή "δεν μιλάω σήμερα, άστο" και να πέφτω και μέσα κιόλας. Έτυχε. Και πέτυχε.

Τελικά είναι ο συνδυασμός "δυνάμεων", κατέληξα. Είναι αναλόγως το άτομο και τις εγκεφαλικές συνάψεις που επιτελούνται όταν συναναστρέφεσαι μαζί του. Έκανα και θεωρία η πουτάνα για να αυτο-αθωωθώ. Όχι, γιατί σε λίγο θα μου πουν ότι φταρνίστηκα κι έγινε ό,τι έγινε στην Κίνα.

ΥΓ.1: Το κειμενάκι αυτό είναι άκρως πικρόχολο, αλλά ενέχει και μια δόση καλής καρδιάς και νοσταλγίας, ουχί κακίας, καθώς περάσαν χρόνοι πολλοί από τότε... Πολλά άλλα κουφά έχουν συμβεί ως τώρα που με απενοχοποιήσαν από τη ρετσινιά.

Και πολλές συμπτώσεις που δεν τις φανταζόμουν καν.

ΥΓ.2: Νέστορα, σκατόπαιδο, κωλοστρατόκαβλε, μωρή αεκάρα ολικής αλέσεως, ταβλο-φιλαράκι περιοπής, σκυλά του ελέους, στραβοευαίσθητο ατομάκι, διπλωματικο-συντροφίτη, στο αφιερώνω γιατί συνέβαλες στην απενοχοποίηση! Επίσης, στον ξάδερφο Τεό, γιατί έτσι γουστάρω, μωρή Βαζελίνα!!!

ΥΓ.3: Σχετικο-άσχετο: δεν μπορώ άλλες συμπτώσεις!!!
Πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος;;; Μα, πόσο;;; ;;;
Απάντηση της salomes-veils
"αγαπητή μου,
ο κόσμος είναι σφιχτός
σα κώλος."

Η αναποδία της Δ.

Εδώ κι ένα δεκαπενθήμερο πετυχαίνω τις ανατολές, μια μια.
Κοιμάμαι κάτι αλλόκοτες ώρες, ξάγρυπνη τριανταεξάωρα, μετά πάλι Μορφέας και το σκηνικό να επαναλαμβάνεται. Έχει πέσει λίγη δουλίτσα, βλέπεις.
Αλλά εκεί που σε έχει βαρύνει η κούραση, έρχεται αυτή η εικόνα και σε σπρώχνει.
Σε ωθεί να τη δεις, για μια ακόμα φορά.
Αυτή την αναποδιά της δύσης.
Το λιόφως από την γείτονα.
Την γείτονα... περίεργη λέξη.
Με ένα τσιγαράκι γέρνω προς την καρέκλα στην κουζίνα.
Περιμένω να φανεί.
Κάθε πρωί εδώ και μέρες.
Προσμονή της εικόνας που με έναν απροσδιόριστο ελιγμό σε αποπαίρνει από κάθε σκέψη.
Μια στιγμή στον κύκλο της φύσης που δε σε βασανίζει με θεωρίες και μισόλογα.
Δεν έχεις να πεις τίποτα. Απλά το βουλώνεις κι αποδέχεσαι την εικόνα αυτή.
Ποιός ξέρει για πόσο θα τη βλέπεις.
Έπειτα είσαι έτοιμος να απλώσεις το χέρι και να νιώσεις τις κορυφογραμμές απέναντι.
Καρτερική αναμονή της πρώτης ηλιαχτίδας.
Όλες αυτές οι τετριμμένες εικόνες και λέξεις, που από μικρή ζωγράφιζες, που διάβαζες σε ποιήματα, που σε άφηναν αδιάφορη με την επανάληψή τους...
Δύση, ανατολή, μια απ' τα ίδια, θα σκεφτείς.
Δεν έχεις καταλάβει όμως πραγματικά.
Δεν έχεις αισθανθεί πραγματικά.
Αυτό που αντικρίζεις το ξεχνάς γρήγορα.
Άλλη μια μέρα αναλογίζεσαι.
Και πόσο σφάλλεις.
Γιατί δεν αφήνεσαι.
Να γίνεις ένα με την ανατολή που βλέπεις.
Με το ψαροκάϊκο που μόλις βγαίνει από το λιμάνι.
Με τον μοναχικό- ή αλλοπρόσαλλο- τύπο που κάνει περατζάδα ξημερώματα στην προβλήτα.
Προς τον φάρο και πίσω πάλι.
Με τα φώτα στο κολυμβητήριο.
Και τώρα, να, με την αντανάκλαση του ήλιου πάνω στη θάλασσα.
Κοινότυπο, ε;
Δεν πειράζει.
Έχεις το καυσαέριό σου κι εσύ.
Είναι κι αυτό, μια κάποια λύσις..

Ρε ήλιε...
Θες να γίνουμε φίλοι;
Ε;!

Με αυτό το ηχηρό "ε;!" της Γώγου...

Chelsea 2008

Εντάξει...
Τα χάπια μου.
Εκατό φορές τ' άξιζε η Chelsea να το πάρει.
Ο Cech θεός.
Ο Lampard ομοίως.
Του Drogba η μανούλα, ξέρουμε τί κανει για ένα πιάτο φακές, γαμώ τα νεύρα του μέσα ο παλιόβλακας, που να του χωθεί η κόκκινη κάρτα στην πατόκωλα και να του βγεί απ' τον δεξί λοβό.
Ο Ballack τα' τρεξε τα χιλιομετράκια του, αλλά καλύτερα να πάρει καμιά ορμόνη, γιατί όλο άσφαιρα βαρούσε, ο παλιομάναρος, ο πηδήκουλας, ο ζιγκολίκης, o σεξοκαύλουρας.
Βάρα κάνα γκολάκι, βρε λαμόγιο, τί σου ζητάνε; Scheisse ολικής αλέσεως.
Ρε Terry αγορίνα μου, ρε μανάρι μου, ρε γαμώ την τρέλα μου, κάνεις την υπερθεϊκή απόκρουση των 5 ηπείρων μπροστά από το τέρμα και τα σκατώνεις στο χαζοπέναλντυ;
Μα, στο χαζοπέναλντυ;;;!!! Δηλαδή να τραβήξω τα τσιτσία μου ως τον αστράγαλο!

ΚωλοΜάντσεστερ...
Που να χώσει ο Sir Alex τον Τίτλο του Ιππότη στον αφεδρώνα της βασίλισσας και να βγει από το σκατό του William.
Την τύχη μου μέσα.
Καληνύχτα.
Πάω να θρηνήσω.

Ναρκοθέτης

Ο τελευταίος μήνας απλά δεν υπήρξε.
Εκτός από το ότι πέρασε σα σφαίρα, βρήκε και στόχο. Οι εγκεφαλικές λειτουργίες, όπως οικτρά διεπιστώθηκε, διεκόπησαν "επιτυχώς" με την CPU Usage στο -200% . Αν δεν πάθουμε δε φέτος πνευμονική ανεπάρκεια, δεν θα πάθουμε ποτές.

Επί παραδείγματι, η Δευτέρα του Πάσχα μάς βρήκε με ακουστικά στη μαλλούμπα, το 46άρι Βαρβαγιάννη ανά χείρας, ενίοτε και ανά πόδας, και σκυλάδικα. Ω, ναι. Πολλά σκυλάδικα. Γιατί, βλέπεις, όταν είσαι μν, δεν κολλάει πουθενά ούτε το 3τομο του Τσίρκα, ούτε ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, ούτε καν οι οδηγίες της χλωρίνης και τα συστατικά του σαμπουάν που διαβάζεις στο wc προς βοήθειά σου (έλα... παραδέξου το, κι εσύ το κάνεις... η μισή Ελλάδα από εκεί έχει μάθει ξένες γλώσσες, από τις χεσιμο-επικουρικές ετικέτες των μπανιοπροϊόντων). Πόσο μάλλον δεν κολλάνε στην μν-περίπτωση Χατζιδάκιδες και Θοδωράκηδες, καλά δεν το συζητάμε για Μάλαμες και Θανάσηδες. Αυτά τα διαβάζουμε και τ' ακούμε τις "καλές μέρες". Όταν έχουμε σώας τας φρένας (μμμμμμμναι....). Τις "άλλες μέρες" θέλουμε απεγνωσμένα ισχυρές ενδοφλέβιες δόσεις σαπίλας, ντεκαντάντσας και καλτιάς. Light πραγματάκια. Γιατί, άλλο λίγο να βάλουμε το σκατοκεφάλι μας σε επεξεργασία, θα τρέχουν οι πέντε σουρρεαλιστές να βιδώσουν τη λάμπα. Μπλε.

Οπότε, δεν σκεφτόμεθα. Άντε, λίγο... Βέβαια, σε αυτές τις περιβόητες μέρες, σπάει ο γεροδιάολος το ποδάρι του και αυτό το λίγο που σκέφτεσαι, σχετίζεται με το παρελθόν. Η παλινδρομική κίνηση της κατάθλας είναι το στίγμα της σύγχρονης ανθρώπινης ηλιθιότητας. Δεν κοιτάμε μπροστά, γιατί εκεί υπάρχει το απόλυτο κενό. Η καταβόθρα. Αυτή η ολική εντροπία, λοιπόν, (στο +0 και στο -0) επετεύχθη δι' απανωτών χτυπημάτων. Πάρε, να 'χεις, μλκ! Πρόκειται για το γνωστό "δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται". Πέσε εσύ κάτω από ένα χτυπηματάκι και θα 'ρθουν κι άλλοι να σ' αποτελειώσουν και βουρ στο πάτο του απόπατου.
- Ήρθαν, που να μην έρχονταν, οι παλιές καλές μνήμες του '87, που τότε διαδραματίζονταν american-like διαζύγια εν μέσω εξαπτέρυγων πιάτων και αγνώστου ταυτότητος ποτηριών. Τώρα στα '08 εκπολιτιστήκαμε (έπεσε και το Τείχος από τότε... ήρθε κι ο "εκσυγχρονισμός", μη χέσω!) και περιοριστήκαμε σε φωνές χιλίων megaWatt (φωνές εν τη ερήμω, συνήθως).
- Συνειδητοποιήσαμε ότι το δίλημμα Μυτιλήνη ή Αθήνα (ποιότητα- ποσότητα, θάλασσα - μπιχλοκαυσαέριο, χαμάμ/ταβέρνα - οικεία πρόσωπα, ανεργία - ανεργία) είναι πιο επίκαιρο από ποτέ... Μια κίνηση καθορίζει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωή σου. Μια λάθος κίνηση σε γα*άει για το ίδιο χρονικό διάστημα.
- Μια διπλωματική εργασία για την αναπαράσταση του αρχαίου θεάτρου στα πλαίσια της ψηφιακής αρχαιολογίας με τη χρήση 3D γραφικών και προγραμμάτων εικονικής πραγματικότητας σε real-time περιβάλλοντα χωρίς τη φωτογραμμετρία και laser scanner και χύστα μέσα και δώσε και χώσε. Να θυμηθώ την επόμενη φορά να κάνω μετ/κό στα υπερσυμπαντικά πολυακόρεστα και στην ηλεκτρονική μικροτσιπο-τσιτσιδο-λιθογραφία. Αυτά τα γλυκανάλατα ως το Σεπτέμβρη. Μετά μπαίνει δαχτυλάκι στον πωπώ.
- Ένα σπίτι 75τμ, όπου κάνεις πατινάζ με την διχαλωτή παντούφλα και να λείπει η roomie λόγω σπάνιας ασθενείας, οπότε και βαράμε το τσερβέλο μας στον ασπρότοιχο, για το φτύσιμο που μας ρίξανε, τις κατάρες που μας "ευχήθηκαν" και ούτω καθ' εξής...
- Επίσης, γα*ώ τα έργα που αναλαμβάνουμε από το δημόσιο, δηλαδή άμα δεις φραγκοδίφραγκο σε εύλογο χρονικό διάστημα, την ώρα που τα χρειάζεσαι, κλάσε μας μια μάντρα κροκοδειλο-αρχίδια.
- "Ένα drum άσπρο μικρό, χαρτάκια Rizzla γαλάζια και φιλτράκια swan" είναι η μαγική φράση που εκστομίζεται κάθε 2 (!) μέρες, γιατί σα βοϊδάρα, που είσαι, χέστηκες, που ξέρναγες για 5 μήνες τ' άντερα της μάνας σου από κρίσεις βρογχικού άθσματος. Μετά δεν έχουμε φράγκα, ε;;;!!!
- Δε γουστάρουμε να βλέπουμε φάτσες, ούτε αυτές οι φάτσες να βλέπουν εμάς, καθ' ότι είμεθα σαν κλαμμένο μν. Είπαμε, περνάμε ξανθοπουλική κρίση, αλλά δεν μας φταίει ο κοσμάκις σε τίποτα να βλέπει τη σκατόφατσά μας.
- Άλλη μια βδομάδα με σύνδεση στο internet, μάλλον, οπότε γα*ιέται η διπλωματική, γα*ιούνται τα mail, γα*ιέται το blog, γα*ιέται ο Δίας με το ΒελλερεΦόντα, το σύμπαν όλο και τα βουνά μου μέσα.
- Σε 50 χρόνια που θα ξανάχω σύνδεση, θα τα χώσω και για κάτι τελευταία γκομενάκια, με τα οποία τα 'χω κρανιοεγκεφαλοπάρει, θα τους ξεσκίσω κανά πάτερο, γιατί έτσι γουστάρω, γιατί είμαι ευνουχο-μάνα, γιατί τα' χω μαζεμένα και δε μιλάω-δε μιλάω, αλλά ως εδώ με τους γλαρόμαγκες, σιχτίρ πιά. Ντάξει, θα κάνω 1-2 εξαιρέσεις, σίγουρα όχι λόγω της κωλοκαταγωγής τους (ούτε Texas να' ταν πια αυτό το γεωγρ. διαμέρισμα!), αλλά λόγω ειλικρινούς και βαθύτατης συμπάθειας και οίκτου. Παρεπιπτόντως, for the history, αν δεν του πιάσω εγώ το κουλούρι το καλοκαίρι, να μη με λένε Μπάμπη!
Ως προς όλα αυτά, για τώρα, έχουμε το πόδι στη νάρκη που μας εναπόθεσαν ή, κατά μια άλλη εκδοχή, "αν δεν ήσουν εσύ τόσο ηλίθια, δεν θα πάταγες εκεί που πάτησες, στα σκατά, στη λασπουριά, στόκο, τούρμπο!". Διότι, ουκ ολίγες φορές, βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας, ακούς παλιομαλάκα, κοντόψωλε, λατσόφλωρε Οιδίποδα;
Γα*ώ το σπίτι σου ρε!

Η παροχή σκυλάδικων ασμάτων
χρεώνεται εν τοιαύτη περιπτώση
στον πολυμπριζιώτη σέντερφορ, Νέστορα.

Ό,τι να 'ναι.

Εν Αιθρία IV

Αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα comicart.gr
Α, και πριν από αυτό έχω να καταγγείλω...
Δεν ξέρω, γιατί μια μεγάλη καλλιτέχνιδα (άχτσάχ!) σαν εμένα [βλέπε footer], δεν την κάλεσαν να συμμετάσχει στο "Εν Αιθρία". Απορώ πραγματικά... Τόσες εκθέσεις έχω κάνει, τόόόσα σκιτσάκια, τόσο Photoshop, τόσες πιρούετες. Έχουνε λιώσει τα στυλό και τα μολύβια στα χέρια μου. Το Sotheby's με έχει πρήξει να πουλήσω τους 45x57 πίνακές μου, το hilton hotel με παρακαλάει να φτιάξω χαρακτικά να βγάλουν αυτά του Μόραλη, στην Καλών Τεχνών με δέχονται με τζαπέ εισαγωγή... Απορώ, δεν αισθάνονται τύψεις... Μάλλον έχει χαθεί η αληθινή τέχνη στην Ελλάδα...
Και τώρα που είπα Sotheby's, πουλάνε σε δημοπρασία (οι καλοί αυτοί Εμπόροι των Εθνών)
τον πίνακα "Girls on a Bridge" (1902) του Edvard Munch (από 24 ως 28 εκατ. δολ)

Λοιπόν, στο προκείμενο:

Η ΕΝΩΣΗ ΠΤΥΧΙΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ COMIC FANZINE « KA-POW » ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΓΙΑ 4Η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ COMICS ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ « ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ» ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (ΘΟΛΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ 19Α - ΠΛΑΚΑ).

Η ΕΚΘΕΣΗ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 7 ΕΩΣ ΤΙΣ 18 ΜΑΙΟΥ .
ΕΓΚΑΙΝΙΑ : ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΜΑΙΟΥ 2008 ΣΤΙΣ 19.30.

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ :

Νίκος Αντωναρόπουλος
Σπύρος Ευάγγελος Αρμένης (ΣΕΑ)
Παναγιώτης Βασιλειάδης
Δημήτρης Βιτάλης
Κώστας Βιτάλης
Γιώργος Γούσης
Σπύρος Δερβενιώτης
Μιχάλης Διαλυνάς
Γιώργος Δημητρίου
Τριαντάφυλος Ελευθερίου
Γιώργος Καμπαδαης
Δημήτρης Κασδαγλής
Γιώργος Κομιώτης (ΚΟΜ)
Θάνος Κόλλιας
Νίκος Κούτσης
Μιχάλης Κυλάκος
Παναγιώτης Λυρης
Λευτέρης Μαυρογιάννης
Άκης Μελαχρης
Γιώργος Μελισσαρόπουλος
Κώστας Μήτσης
Έλλη Μοκα (ASAPH)
Αλεξία Οθωναίου
Παναγιώτης Πανταζής
Τάσος Παπαϊωάννου
Βαγγέλης Παππάς
Γιάννης Ρουμπουλιας
Γιώργος Σκαράκης
Γιώργος Στριγγος
Αγγελική Σκούρτη
Γαβριήλ Τομπαλίδης
TOMEK
Γιώργος Τσουκης
Νεκτάριος Χιονης
Κωνσταντίνος Χρυσούλης (ΚΩΝ)

Χορηγός επικοινωνίας: www.comicdom.gr
Επιμέλεια έκθεσης : Γαβριήλ Τομπαλίδης- Σπύρος Ευάγγελος Αρμένης
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : 210 –3215654
Παράλληλα με το ‘ Εν αιθρία IV ’ θα εκτεθούν και τα έργα που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό Hellboy της Jemma Press .Η απονομή των υπογεγραμμένων αντιτύπων στους νικητές θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 7 Μαίου στις 20.30.