Ναρκοθέτης

Ο τελευταίος μήνας απλά δεν υπήρξε.
Εκτός από το ότι πέρασε σα σφαίρα, βρήκε και στόχο. Οι εγκεφαλικές λειτουργίες, όπως οικτρά διεπιστώθηκε, διεκόπησαν "επιτυχώς" με την CPU Usage στο -200% . Αν δεν πάθουμε δε φέτος πνευμονική ανεπάρκεια, δεν θα πάθουμε ποτές.

Επί παραδείγματι, η Δευτέρα του Πάσχα μάς βρήκε με ακουστικά στη μαλλούμπα, το 46άρι Βαρβαγιάννη ανά χείρας, ενίοτε και ανά πόδας, και σκυλάδικα. Ω, ναι. Πολλά σκυλάδικα. Γιατί, βλέπεις, όταν είσαι μν, δεν κολλάει πουθενά ούτε το 3τομο του Τσίρκα, ούτε ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, ούτε καν οι οδηγίες της χλωρίνης και τα συστατικά του σαμπουάν που διαβάζεις στο wc προς βοήθειά σου (έλα... παραδέξου το, κι εσύ το κάνεις... η μισή Ελλάδα από εκεί έχει μάθει ξένες γλώσσες, από τις χεσιμο-επικουρικές ετικέτες των μπανιοπροϊόντων). Πόσο μάλλον δεν κολλάνε στην μν-περίπτωση Χατζιδάκιδες και Θοδωράκηδες, καλά δεν το συζητάμε για Μάλαμες και Θανάσηδες. Αυτά τα διαβάζουμε και τ' ακούμε τις "καλές μέρες". Όταν έχουμε σώας τας φρένας (μμμμμμμναι....). Τις "άλλες μέρες" θέλουμε απεγνωσμένα ισχυρές ενδοφλέβιες δόσεις σαπίλας, ντεκαντάντσας και καλτιάς. Light πραγματάκια. Γιατί, άλλο λίγο να βάλουμε το σκατοκεφάλι μας σε επεξεργασία, θα τρέχουν οι πέντε σουρρεαλιστές να βιδώσουν τη λάμπα. Μπλε.

Οπότε, δεν σκεφτόμεθα. Άντε, λίγο... Βέβαια, σε αυτές τις περιβόητες μέρες, σπάει ο γεροδιάολος το ποδάρι του και αυτό το λίγο που σκέφτεσαι, σχετίζεται με το παρελθόν. Η παλινδρομική κίνηση της κατάθλας είναι το στίγμα της σύγχρονης ανθρώπινης ηλιθιότητας. Δεν κοιτάμε μπροστά, γιατί εκεί υπάρχει το απόλυτο κενό. Η καταβόθρα. Αυτή η ολική εντροπία, λοιπόν, (στο +0 και στο -0) επετεύχθη δι' απανωτών χτυπημάτων. Πάρε, να 'χεις, μλκ! Πρόκειται για το γνωστό "δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται". Πέσε εσύ κάτω από ένα χτυπηματάκι και θα 'ρθουν κι άλλοι να σ' αποτελειώσουν και βουρ στο πάτο του απόπατου.
- Ήρθαν, που να μην έρχονταν, οι παλιές καλές μνήμες του '87, που τότε διαδραματίζονταν american-like διαζύγια εν μέσω εξαπτέρυγων πιάτων και αγνώστου ταυτότητος ποτηριών. Τώρα στα '08 εκπολιτιστήκαμε (έπεσε και το Τείχος από τότε... ήρθε κι ο "εκσυγχρονισμός", μη χέσω!) και περιοριστήκαμε σε φωνές χιλίων megaWatt (φωνές εν τη ερήμω, συνήθως).
- Συνειδητοποιήσαμε ότι το δίλημμα Μυτιλήνη ή Αθήνα (ποιότητα- ποσότητα, θάλασσα - μπιχλοκαυσαέριο, χαμάμ/ταβέρνα - οικεία πρόσωπα, ανεργία - ανεργία) είναι πιο επίκαιρο από ποτέ... Μια κίνηση καθορίζει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωή σου. Μια λάθος κίνηση σε γα*άει για το ίδιο χρονικό διάστημα.
- Μια διπλωματική εργασία για την αναπαράσταση του αρχαίου θεάτρου στα πλαίσια της ψηφιακής αρχαιολογίας με τη χρήση 3D γραφικών και προγραμμάτων εικονικής πραγματικότητας σε real-time περιβάλλοντα χωρίς τη φωτογραμμετρία και laser scanner και χύστα μέσα και δώσε και χώσε. Να θυμηθώ την επόμενη φορά να κάνω μετ/κό στα υπερσυμπαντικά πολυακόρεστα και στην ηλεκτρονική μικροτσιπο-τσιτσιδο-λιθογραφία. Αυτά τα γλυκανάλατα ως το Σεπτέμβρη. Μετά μπαίνει δαχτυλάκι στον πωπώ.
- Ένα σπίτι 75τμ, όπου κάνεις πατινάζ με την διχαλωτή παντούφλα και να λείπει η roomie λόγω σπάνιας ασθενείας, οπότε και βαράμε το τσερβέλο μας στον ασπρότοιχο, για το φτύσιμο που μας ρίξανε, τις κατάρες που μας "ευχήθηκαν" και ούτω καθ' εξής...
- Επίσης, γα*ώ τα έργα που αναλαμβάνουμε από το δημόσιο, δηλαδή άμα δεις φραγκοδίφραγκο σε εύλογο χρονικό διάστημα, την ώρα που τα χρειάζεσαι, κλάσε μας μια μάντρα κροκοδειλο-αρχίδια.
- "Ένα drum άσπρο μικρό, χαρτάκια Rizzla γαλάζια και φιλτράκια swan" είναι η μαγική φράση που εκστομίζεται κάθε 2 (!) μέρες, γιατί σα βοϊδάρα, που είσαι, χέστηκες, που ξέρναγες για 5 μήνες τ' άντερα της μάνας σου από κρίσεις βρογχικού άθσματος. Μετά δεν έχουμε φράγκα, ε;;;!!!
- Δε γουστάρουμε να βλέπουμε φάτσες, ούτε αυτές οι φάτσες να βλέπουν εμάς, καθ' ότι είμεθα σαν κλαμμένο μν. Είπαμε, περνάμε ξανθοπουλική κρίση, αλλά δεν μας φταίει ο κοσμάκις σε τίποτα να βλέπει τη σκατόφατσά μας.
- Άλλη μια βδομάδα με σύνδεση στο internet, μάλλον, οπότε γα*ιέται η διπλωματική, γα*ιούνται τα mail, γα*ιέται το blog, γα*ιέται ο Δίας με το ΒελλερεΦόντα, το σύμπαν όλο και τα βουνά μου μέσα.
- Σε 50 χρόνια που θα ξανάχω σύνδεση, θα τα χώσω και για κάτι τελευταία γκομενάκια, με τα οποία τα 'χω κρανιοεγκεφαλοπάρει, θα τους ξεσκίσω κανά πάτερο, γιατί έτσι γουστάρω, γιατί είμαι ευνουχο-μάνα, γιατί τα' χω μαζεμένα και δε μιλάω-δε μιλάω, αλλά ως εδώ με τους γλαρόμαγκες, σιχτίρ πιά. Ντάξει, θα κάνω 1-2 εξαιρέσεις, σίγουρα όχι λόγω της κωλοκαταγωγής τους (ούτε Texas να' ταν πια αυτό το γεωγρ. διαμέρισμα!), αλλά λόγω ειλικρινούς και βαθύτατης συμπάθειας και οίκτου. Παρεπιπτόντως, for the history, αν δεν του πιάσω εγώ το κουλούρι το καλοκαίρι, να μη με λένε Μπάμπη!
Ως προς όλα αυτά, για τώρα, έχουμε το πόδι στη νάρκη που μας εναπόθεσαν ή, κατά μια άλλη εκδοχή, "αν δεν ήσουν εσύ τόσο ηλίθια, δεν θα πάταγες εκεί που πάτησες, στα σκατά, στη λασπουριά, στόκο, τούρμπο!". Διότι, ουκ ολίγες φορές, βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας, ακούς παλιομαλάκα, κοντόψωλε, λατσόφλωρε Οιδίποδα;
Γα*ώ το σπίτι σου ρε!

Η παροχή σκυλάδικων ασμάτων
χρεώνεται εν τοιαύτη περιπτώση
στον πολυμπριζιώτη σέντερφορ, Νέστορα.